Υπάρχει αγώνας; Ή μήπως υπάρχει θέατρο;
Εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ ΗΛΠΑΠ έβγαλε το πρώτο ηλεκτρικό λεωφορείο αντί τρόλεϊ, από αυτούς που φώναζαν "ΟΧΙ" στην κατάργηση των τρόλεϊ.
Ο νοών νοείτω
Την ώρα που οι πολιτικές αποφάσεις γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες και τα επαναστατικά πανό χρησιμοποιούνται σαν κουρτίνα, οι εργαζόμενοι μένουν να χειροκροτούν την παράσταση — ενώ η πραγματική σκηνοθεσία γράφεται αλλού.
Η εικόνα είναι μιλητή: στελέχη που μέχρι χθες «φωνάζανε» για τη διατήρηση των τρόλεϊ, σήμερα φωτογραφίζονται πάνω στο πρώτο ηλεκτρικό λεωφορείο, σαν να εγκωμιάζουν το σχέδιο που υποτίθεται πολεμούσαν. Αν δεν είναι σκηνοθετημένο, τότε είναι τουλάχιστον αναιδέστατο — και δείχνει πόσο εύκολα γίνεται πολιτική και συνδικαλιστική συμπαιγνία εις βάρος των πραγματικών συμφερόντων των εργαζομένων.
Αυτή η «μεταστροφή» δεν είναι απλώς προδοσία μιας υπόσχεσης. Είναι στρατηγική εκκαθάρισης: αν το κράτος και όσοι το υποστηρίζουν θέλουν να απαλλαγούν από το κόστος και την ιστορική υποχρέωση των τρόλεϊ, το να «παίζουν» έναν αγώνα που δεν έχει ουσία είναι ο τέλειος τρόπος. Κι αν σε αυτό συναινούν ή συμμετέχουν συνδικαλιστικά στελέχη, τότε μιλάμε για διπλή προδοσία — προς τους χρήστες, προς το δημόσιο χώρο και κυρίως προς τους ίδιους τους εργαζόμενους που εκπροσωπούν.
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: η κατάργηση των τρόλεϊ δεν είναι απλώς τεχνική επιλογή. Είναι αλλαγή κοινωνικής ισορροπίας — επηρεάζει εργασιακά δικαιώματα, τεχνικές ειδικότητες, την ίδια την ταυτότητα της αστικής συγκοινωνίας. Και όποιος επιχειρεί να την περάσει «μέσα από τη ρουλέτα της επικοινωνίας», χωρίς δημόσιο διάλογο και τεκμηριωμένο σχέδιο, λειτουργεί εναντίον του δημόσιου συμφέροντος.
Κάποιοι θα πουν: πρόοδος, τεχνολογία, καθαρό περιβάλλον. Σωστά — αλλά αυτά χρειάζονται σχέδιο, σεβασμό στους εργαζόμενους, μεταβατικά προγράμματα και δημοκρατική λογοδοσία. Όχι «εργατικοί πρωταγωνιστές» σε προεκλογικά βίντεο και συμβολικές κινήσεις που λιβαδοποιούν την αντίσταση.
Τι προτείνω; Να σταματήσουμε να πιστεύουμε αυτόματα ό,τι «δραματοποιείται» για τα μάτια του κόσμου. Να απαιτήσουμε διαφάνεια: γραπτά σχέδια, χρονοδιαγράμματα, δεσμεύσεις για το προσωπικό, δημόσιες συζητήσεις. Και να μην συγχωρήσουμε την υποκρισία: όταν ένας «αγώνας» μυρίζει στημένος, η μόνη λογική αντίδραση είναι να τον καταγγείλουμε — δυνατά και δημοσίως.
Δεν θέλουμε παράσταση. Θέλουμε ειλικρινή επιλογές. Και αν κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να πουλήσουν «σώσιμο των τρόλεϊ» ως κουστούμι, ας ξέρουν ότι οι εργαζόμενοι βλέπουν πίσω από τη σκηνή. Και δεν συγχωρούν.
